Witajcie w Zombielandzie.
Po tylu latach zachciało wam się dokładki?
Co mam powiedzieć? Dzięki.
Zombie to teraz dość popularny temat,
fajnie, że wybraliście nas.
Eskimosi mają ileś tam słów na śnieg.
„Aput”.
„Piqsirpoq”.
„Qimuqsuq”.
Przetrwaliśmy ostatnich parę lat,
bo znamy swojego krwiożerczego wroga na wylot.
Od naszego ostatniego spotkania, zombiaki ewoluowały.
Wyodrębniliśmy kilka typów.
Ta paniusia ucieka przed najdurniejszym z możliwych.
Dla przyjaciół: Homer.
YouTube'a nie ma, z czegoś musimy się śmiać.
Niestety na każdego Homera przypada jeden Hawking.
Tak, jak Stephen.
Albo jego ciut ciemniejsza siostra Beatrix,
co kombinuje resztką szarej masy.
Otwieraj!
Cwaniura.
I ostatni typ.
A to co?
A może zabawimy się w: wymyśl zombiakowi ksywę.
Halo?
Ninja.
Cichy.
Skuteczny.
Jedyne, co słyszysz, to swój własny krzyk.
Mocno nam ulżyło, gdy rozgryźliśmy zombiaki.
Ale życie to nie tylko przetrwanie.
Odkąd skończyła się normalność,
ciągle marzę, żeby zapuścić korzenie.
Mój druh, Tallahassee, mawia: Mierz wysoko albo siedź w domu.
Niby nic odkrywczego, ale jakoś mnie to zainspirowało.
A może by tak wysoko pomierzyć... we własnym domu?
ZOMBIELAND KULKI W ŁEB
Bądź, kurwa, pozdrowiony, wodzu.
Znam znacznie gorsze miejscówy.
- Casa Blanca. - Chwila.
Czemu on ma być prezydentem?
Bo się nadaję na prezydenta.
Rączki całowałem, dzieci lulałem.
Lud od razu nabrałby szacunku.
Dziękuję.
Nie nadajesz się. Ja będę prezydentem.
A Little Rock zostaje vice.
A jak dorwą cię zombie, ja będę prezydentem?
I że niby dlatego zrobiłam cię zastępcą?
Nie dlatego, ale masz rację.
Warto cieszyć się drobiazgami.
I tak właśnie wyglądały nasze początki w Białym Domu.
Piękny czas. Zadomawialiśmy się.
Sto lat, sto lat
Dawaj do góry, a nie...
Pięknie!
UŁASKAWIENIE WESLEYA SNIPESA
Prezydent Tallahassee
Uwiliśmy sobie z Wichitą nasze rozkoszne gniazdko.
Może nie całkiem rozkoszne, ale zdecydowanie nasze.
Abe'owi spadła przepaska?
Nie spadła, zdjąłem.
Straszny jest. Ciągle się na nas gapi.
To spojrzenie zakończyło Wojnę Secesyjną.
To zaszczyt, że się na nas gapi.
A co było, jak ostatnio zdjęliśmy przepaskę?
Kazałaś mi spać na sofie Lincolna?
- Lepiej? - Dużo lepiej.
Super.
Jak ja cię kocham, skarbie.
Jesteś boska.
Musimy ci kogoś znaleźć.
I tu się mylisz.
Całe swoje serce oddałem Bestii.
Całe? To znajdźmy kogoś dla mnie.
Żaden problem.
O ile akceptujesz zombiaki.
Ale że co?
Nigdy nie znajdę faceta i...
Nie będzie ślubu? Rodziny?
Rodzinę już masz.
Zawsze coś, nie?
Little Rock pragnęła wyfrunąć z gniazda.
A Tallahassee nie był z tych czułych i wyrozumiałych tatuśków.
Little Rock?
Lepszą czy gorszą, byliśmy rodziną.
I po raz pierwszy od wybuchu epidemii, mieliśmy bezpieczny dom.
Każdy dzień był jak świąteczny poranek.
Halo?
Wesołych Świąt!
Cześć, Tal.
Mikołaj.
Co byś chciała pod choinkę, dziewczynko? Konika?
Żebyś przestał mnie nazywać dziewczynką.
Co poradzę? Jesteś dziewczynką.
Ja nie jestem dziewczynką.
- Wiesz, co bym chciał? - A gówno mnie to obchodzi.
Nie jestem sentymentalny,
ale te chwile na Pennsylvania Avenue 1600 to był najlepszy czas w moim życiu.
Z przed-Z włącznie.
Chwila moment.
Nie wierzę.
DRUŻYNA PIERŚCIENIA
Pierwsze wydanie. I to z dedykacją?
Wyryłaś moje imię na tym bosko zachowanym papierze.
Swoje też. Masz tupet.
- Dziękuję. - Jasne.
Wzruszające.
Nie znalazłem papieru do pakowania,
po prostu rozerwij.
Co to kogo obchodzi, to Taft.
Nasz najgrubszy prezydent, więc tyle tego zostało,
że prezent można zapakować.
Dla Columbusa nic nie mam.
Spełnienie marzeń.
Kolejna giwera.
To nie jest zwykła broń.
Colt 45.
Nie byle jaki Colt 45.
Królewski.
Brytyjski? Duński?
Król jest tylko jeden.
Cholerny Elvis Aaron Presley.
Największy z największych.
- Król królów. - Aha.
Dał ten pistolet Nixonowi, gdy był w Białym Domu,
a ja daję go tobie.
Naładowany.
Strzelał z niego w ogrodzie.
W swoim pałacu, w Memphis. Mówiłem wam o Graceland?
Setki razy.
Kiedyś cię tam zabiorę.
Wiesz co? Pójdę sobie postrzelać.
Widziałam jakieś zombiaki przy sadzawce.
- Idę z tobą. - Wolę sama.
- Są Święta. - Nie.
Jakie Święta? Jest 17 listopada.
Little Rock polowała. Na ludzi w swoim wieku.
I oni gdzieś tam byli.
Tyle że my trzymaliśmy się na uboczu.
Kiepski układ dla kogoś, kto chce się wyrwać.
ŻYWE TRUPY
Straszne te historie.
Mocno nierealistyczne.
Przejdzie jej.
Jest do mnie taka podobna.
A z tobą jest coś nie tak?
Nic a nic.
Dobra, nie chciałem teraz, ale...
Posłuchaj.
Zawsze mi mówisz, że jestem za ostrożny.
I że ostatnio w ogóle mało się dzieje.
To pomyślałem, że może by zaszaleć i...
Wziąć ślub?
Bardziej liczyłem na: hura, wziąć ślub.
To jest diament Hope?
Mam nadzieję.
Zostań Miss Ohio, w sensie Mrs Ohio.
To nie fair.
Wiesz, co o tym myślę.
Obgadaliśmy to.
Mam same bolesne doświadczenia.
Co się robi po ślubie?
Kłóci? To już umiemy.
Rozwodzi.
A niby jak? Skąd ja ci wezmę prawnika?
Co mam powiedzieć?
Na razie może nic.
Moja wina. Postawiłem cię w głupiej sytuacji.
Przemyśl to i daj znać, jak będziesz gotowa.
Wszystko będzie tak, jak ma być.
Ahoj, Mikołajku.
Co tam? Za dużo ajerkoniaku?
Kiepskie wieści.
Kiepskie?
A wiesz, co przebija kiepskie wieści?
Dobre wieści.
Ponieważ dzisiaj Wichita powie...
Adiós.
„Drodzy C i T.
Cholernie nam głupio, że znikamy.
Nie umiem pisać liścików. W. i LR”.
Że nie umie, to mało powiedziane.
Mocno go zaboli, że wzięłyśmy Bestię.
Nauczy się, żeby się nie przywiązywać.
Nigdy się nie przywiązuj.
Columbus się przywiązał. Błąd.
A Tallahassee? Robi mi nagle za ojca?
Jasne, ale ciesz się, że nie masz faceta.
Ty widziałaś jak sobie czyści uszy?
- Z godzinę siedzi wieczorem w łazience. - Stop.
- Wybacz... - Nie, stój!
Cześć.
Wichita odeszła. Czułem, jakby mi flaki wypruło.
Po tygodniach użalania się nad sobą,
uznałem, że małe zakupy dobrze mi zrobią.
KWARANTANNA
Nie, że zaraz chciałem planować wesele,
nie jestem głupi.
Kto by brał ślub w zimie?
Wiosną - jasne. Ale moje włosy i wilgoć...
Człowieku. Tego się nie da słuchać.
- Minął miesiąc. - Porzuciła mnie.
Masz jeden dzień. Do jutra możesz sobie jęczeć.
A potem bierzesz się w garść, jasne?
Wymyśliłeś nam dom i zmiękliśmy.
Mówiąc „my”, myślę „ty”.
Spinamy jajca i ruszamy w drogę.
„My”, znaczy „ja”.
Bo to moje przeznaczenie. Samotnie. Jak ten wilk.
- Możesz się przyłączyć. - No a co, jak wrócą...
Nie wrócą! Zabrały Bestię!
Załatwię to.
Nie, nie.
Dobre. Zestrzeliłeś wódę.
NR 2: KULKA W ŁEB
Nieźle, nie?
Owszem, ale jeszcze nie Z-R.
Z-R czyli Zombie Roku.
Jak ćpun, co lubi być na haju,
Tallahassee nie zadowoli się Zombie Tygodnia.
Na marginesie, Zombie Tygodnia dostał D. Sanderman z Iowy.
Może odłóżcie na chwilę to, co tam jecie.
Nie żyjesz, zombiaku!
Brawo, Dave.
ZOMBIE TYGODNIA
Nie mówiłem ci tego.
Nikomu nie mówiłem.
Ale w moich żyłach płynie krew rdzennych Amerykanów.
Ale co, teraz?
Tak.
Właśnie teraz.
Dokładniej, krew Czarnych Stóp.
To byli naprawdę wolni ludzie.
Połowa XIX wieku, królowie stepów, zero domów, prawa, własności,
żadnych wodzów nad głową, żon, których się trzeba słuchać.
Jak już słuchali, to bizonich ryków.
A jak polowali na te bizony?
Zaganiali je na skraj przepaści. I one skakały.
Słynny bizoni skok.
Nie wiem, czemu nie wspomniałem, że jestem z Czarnych Stóp.
Taka moja mała tajemnica.
Jesteś pierwszą bladą twarzą, której zaufałem,
bo nigdy mnie nie zawiodłeś.
Troszczysz się. I umiesz słuchać.
Jak nie macie kina 4D,
to sobie nie wyobrazicie, jak tu potwornie śmierdzi.
Dlatego tak lubię świeczki zapachowe.
Dzisiaj Mroźny Pierniczek? A może Powiew Bahamów.
Boże święty, przepraszam!
Sztuczne futro!
Wybacz proszę.
- Myślałem, że jesteś... - Że co? Zombie?
Właśnie.
Ja nawet mięsa nie jem. Jestem wegetarianką.
Ściślej, weganką.
Jasne. Jestem Columbus.
Madison.
- Bardzo mi miło. - Mnie też.
Przytulamy się? Dość szybko.
- Fajnie. - Jak dobrze dotknąć człowieka.
- Mnie tu nie ma. - Hej?
Odzyskam ciało?
To jest Tallahassee. A to Madison.
- Poznajcie się. - Twój tatulo?
Do cholery. Ciut starszy, przystojniejszy kumpel.
- Fajo. - Mieszkasz tu?
Nie, oficerze.
Mieszkam w chłodni w Pinkberry.
Zombiaki się tam nie pchają, ale zimno troszkę.
To wyłącz mrożenie.
Nie znalazłam prztyczka.
Czekam, aż wysiądzie prąd.
A tu ciągle pada, a tamy dają nam zasilanie.
Chyba nie mózgu.
Ktoś mnie tu brzydko ocenia.
Ktoś ma do mnie jakieś wąty, ktoś czyli ty.
- Serio? - Znowu to robisz.
- Prawda. - To boli, wiesz?
Bo nieźle sobie tutaj radzę.
Wszędzie noszę ze sobą gaz
i umiem super, super, super szybko biegać.
Bo uprawiałam gorącą jogę i rowerki.
Cardio? Też robię sporo cardio.
Moja zasada nr 1.
Głupie, ale mam listę zasad, jak przetrwać w Zombielandzie.
- Powaga? - Tak.
Ale ja też!
Masz swoją listę zasad?
Sprowadza się do: nie wychodź z lodówy.
Rozbiliśmy mały obóz, tu niedaleko.
W Białym Domu.
W tym Białym Domu?
Masz ochotę wpaść?
- Jasne. - Super.
To ile masz tych zasad?
Opowiedzieć ci?
Ze szczegółami.
Numer dwa: kulka w łeb.
- Kulka w łeb. - Kulka w łeb, tak.
Kulka w łeb... a masz.
Dostałem. Nie żyję.
Dobra, wiem, co myślicie.
Totalnie, kompletnie nie mój typ.
Ale Wichita odeszła
i mogłem pobyć z kimś, kto pachnie słodką świeczką,
bez nuty prochu i whiskey.
Wichita i Little Rock zniknęły.
Zostały same chłopaki do wzięcia.
Ten tu, ostro bałagani.
Ale jest zasada nr 53: mokre chusteczki.
- Nieźle. - Wiem.
Ekstraśnie, że mieści ci się to wszystko w głowie.
- Dzięki. - Odlocik.
- Masz, gościu, farta. - Co?
Że taki bystrzacha się tobą opiekuje.
Zazwyczaj staruszków się olewa
i to smutne strasznie.
Tak, ja to mam szczęście.
Można prosić na naradę w Owalnym?
Jasne.
Ale czadersko. Jestem w Białym Domu.
Się trafiło.
Weź ją spław.
Wiesz, czemu przeżyła?
Bo zombiaki żrą mózgi, a ona ma tam pusto i wiatr hula.
Albo rób co chcesz. Z samego rana spadam.
- Columbus? - Tak?
Oprowadzisz mnie?
Gabinet Owalny. Ale czemu owalny?
- Gotowa? - A ty?
- Ja też. - Ja też, też.
- Chodźmy. - Zabawny jest.
Boski, ale się do niego nie odzywaj.
Główna atrakcja, uważaj. Sypialnia Lincolna.
Wyobraź sobie, że nigdy tu nie spał.
Nie chciałam, żebyś mnie oprowadzał.
Co ty?
- Co jest? - Nie.
Nie jestem ładniutka?
Bardzo ładniutka. Jak tamta panna spod 406.
Tyle że... mam wyrzuty.
Przez Jezusa? Coś na to poradzimy.
Nie, proszę.
Od lat siedzę sama w lodówie.
Albo robimy to tu i teraz,
albo zaciskam zęby i rżnę dziadka.
Jak ty mnie rajcujesz.
Boże.
- Boska wilgoć. - O tak.
Ja chrzanię.
Spiął jajca i zrobiło się głośno.
Cholera.
Wybacz, stara flinta Waszyngtona.
Cesarz Japonii podarował ją Eisenhowerowi.
- Touché. - Słyszałem coś dziwnego.
Też słyszałem dziwne rzeczy.
Uprawialiśmy seks.
Zasada nr 1.
CARDIO
Dla niej numer 32.
CIESZ SIĘ DROBIAZGAMI
Co?
Gotowy?
Wchodzimy!
- Kurwa. - Nie.
Wróciłam, kochanie.
Boże, jesteś.
W sensie, jesteś, spoko.
Na chwilę. Wpadłam po broń.
- O pierwszej w nocy? - Po miesiącu?
Little Rock odeszła.
Było super.
Znowu w drodze, czad.
My też się tu świetnie bawiliśmy.
We dwóch. Prawda?
Wpadłyśmy na kogoś.
Chłopak, parę lat starszy od Little Rock.
Z Berkeley.
Berkeley?
- Serio Berkeley? - Serio.
Pieprzone Berkeley?
Gra na gitarze.
A weź stul japę!
Wiem, co powiesz.
Mała prowadza się z muzykiem!
Daj spokój.
Nie przesadzasz trochę? Tak ciut?
Może, ciut to dobre słowo.
Przepraszam.
Mów dalej.
To pacyfista.
Przetrwał, unikając konfrontacji, jak Gandhi.
Nie!
Sandały, trawa pszeniczna,
pieprzone warzywa!
Ale co, nic nie mam do pacyfistów.
Tylko chętnie bym im otłukł gęby.
Masz piękny głos, wiesz?
Dziękuję ślicznie.
Słyszałeś może o „Graceland”?
Elvis to ściema. Zrzynał z czarnoskórych braci.
Bo ja bym chciała tam pojechać.
Ja też.
Super by było.
Prawda? Strasznie super.
Wiedziałam, że to beznadziejny pomysł.
I pierwszy raz w życiu zrobiłam co?
Zabroniłam jej.
Pewnie już wiecie, co dalej.
Zostawiła liścik. I po prostu... odjechała.
Czy państwo czują tę ironię losu?
Okropnie się martwię.
Jadą taki kawał drogi z jedną cholerną gitarką.
I nie zamierzają nią nikomu przyłożyć.
Bo gość jest hipisem.
A ona ma zabijać umarłych, a nie ich gonić.
Poza tym, chyba nie jest dobrze.
W sensie?
Berkeley mówił o tych nowych zombie.
Jacyś silniejsi, szybsi, groźniejsi, potrafią polować.
Proszę cię, aż taka ściema?
Jak mamy z tobą jechać, to poproś.
Serio wróciłam po broń i amunicję.
Nie płaszcz się tak, jedziemy.
Wiesz, że to twoja wina?
Gdybyś jej nie naciskał,
- To Little Rock... - Nie.
Ja uciekłam od niego, ale ona uciekła od ciebie.
Co?
Dobrze chcesz, ale przeginasz.
- Ja przeginam? - Ona już nie jest dzieckiem.
Nie jest, ale chyba nas potrzebuje.
Prawda?
Nieważne. Jedziemy po nią i już.
Ruszamy o świcie.
Jak będzie bezpieczna, zejdę wam z drogi.
I co?
Bez pożegnania, tylko...
- Liściki to nie moja bajka. - Wiem.
Wspomniałaś, w liściku.
Może trochę przesadziłam.
Wystraszyłeś mnie tymi oświadczynami.
Rozumiesz, nie?
Przepraszam.
I ciężko mi to przychodzi,
bo nie znoszę bab, które przepraszają,
chociaż nie mają za co.
Ale akurat w tym przypadku naprawdę cię przepraszam.
Dziękuję. To sporo dla mnie znaczy.
Może to będzie jakiś punkt zwrotny, co?
Kto wie.
Columbus? Wracasz do łóżka?
O mamo.
Nie no, stary.
Fajnie się gadało.
Punkt zwrotny.
Siemcia.
Twoja siostra?
Nie potrzebujesz pomocy?
- Nie. - Spoks.
Bestia wróciła. Jak zaraz poczuję pod palcami...
Co to ma być?
Nie.
Ten zapierdziany minivan nie ma prawa zbliżyć się do Graceland,
nie zbruka domu najdoskonalszego auta Ameryki,
Fleetwooda Elvisa z 1955, seria 60.
Nie.
Tylko prawdziwy facet może dosiąść różowego Cadillaca.
To będzie moja zasada.
Albo walić to.
Zasady są dla pip. Bez urazy.
Niby jak bez urazy? Zasady to ja.
- Racja, uraziłem cię. - Właśnie.
Przeżyję.
Nawet Tal wie, że nie ma co wybrzydzać.
Dorwać w obecnej sytuacji samochód, który jeździ, to cud,
przez lata nikt tu o nic nie dbał.
Poszły lusterka.
Dzisiaj trzeba brać, co jest.
- Czysto. - Jasne.
- Co za wstyd. - Pomóc?
Dam sobie radę, rozłożę się z tyłu.
Łapcie.
Cholera.
Lecę!
Co, w mordę jeża?
- Kurde. - Co?
- Cześć. - Hej.
Wieziemy ją do schroniska dla króliczków nielotów?
To ludzka istota. Nie możemy jej zostawić.
Nie zostawimy dziewczyny Columbusa.
Jaki supcio wóz.
Nie mam wyrzutów. Rzuciłaś mnie i to podle.
- Szybko się otrząsnąłeś. - Dzięki.
Pomoże ktoś?
Ja pójdę.
Ciężkie to jakby.
- Nie ma sprawy. - Dzięks.
- Wsiadaj. - Miły jesteś.
ZASADA NR 7 JEDZIESZ NA LEKKO
To jakiś udar?
To imiona Czarnych Stóp.
Więc albo cicho sza, albo wracaj do lodówy.
Wyobraź sobie, że poznaliśmy się w sklepie.
Tak.
Żyłam tam. Jak w Świcie Żywych Trupów.
Nagle patrzę, a tu była akropolipsja.
- Taka akropolipsja to dopiero smuteczek. - No nie?
Madison, przypomnij,
jak się poznaliśmy, gwizdnęłaś mi wóz?
Nie.
Kiedy się poznaliśmy, powiedziałam ci, że jesteś bystry.
- Właśnie. - A potem cię przeleciałam.
A tak. No właśnie.
Wycieczka. Hura.
To będzie długa jazda.
Uwielbiam zapach prochu o poranku.
Ja tam wolę paczulę.
A masz...
Nie masz trawy, nie?
Ciągle jakoś chce mi się jarać.
A wyglądam na takiego, co by miał trawę?
Dobra, sorry, ja...
Bum, mała!
- Stara, kocham trawę. - Nabrałam się.
- Patrz na mnie. - Wiem.
Fajnie, że w towarzystwie wreszcie pojawiła się babka.
No.
Możemy poplotkować o facetach, przepisach...
Pierścionkach.
Boże.
To...
Znalazłam w szufladzie przy łóżku.
Pierwszej damy albo coś.
Racja. Na stówę należał do pierwszej damy.
Albo pierwsza dama go dostała, ale bezczelnie go odrzuciła.
Chyba tylko idiotka by takiego nie wzięła.
Idiotka, która nie chciała, żeby ktoś ją okiełznał, spętał,
przywiązał i zamknął w domu.
ZASADA NR 4: PASY
Coś mi się przywidziało.
- Cholercia. Zapomniałam o pasach. - Upsik.
Zna twoje zasady?
Kilka jej zdradziłem.
73, a masz więcej?
Nie, tyle.
Sprawdzę wóz.
Sporo was łączy.
Słodko.
Fajna z was parka. Urocza taka.
Nieźle to wygląda.
ZASADA NR 18: ROZCIĄGANIE
Jaki on rozciągnięty.
Robi wrażenie co? Jak guma.
Ohio? Jak skończysz wygibasy...
Jasne.
Nie, nie ma mowy, tylko nie to.
Wiesz, co myślę o klaunach.
- Nie tam patrz. - Co?
Tam.
Fajny.
Mogę?
Tak.
Trzymaj. Tam, na dole.
Jaki ten stary malutki.
Widać?
Jak ci tam, malusi jesteś.
Teraz nie, teraz tak.
Mały, duży, mały!
Ale ona słodka.
Farciarz ze mnie.
Mały, duży, mały.
Przeginasz trochę. Nic mnie z nią nie łączy.
Kwestia przypadku, z braku laku.
Zupełnie jak z nami.
Przypadek, z braku laku.
Serio tak myślisz?
Jesteście jak bratnie dusze,
podobna głębia przemyśleń.
A kto wie? Może do siebie pasujemy.
Bo jest miła. Ja też jestem miły.
A ty jesteś wredna.
Wcale nie.
Pewnie, że jesteś.
Siostra mi zginęła. Nie wiem, czy żyje.
A ty bzykasz jakieś lale.
Mam prawo być wredna.
Nie mam odpowiednich butów.
Mogę ci pożyczyć sandałki.
Serio?
Żartowała. W ogóle to jesteście sarkastyczni.
Nie są za mili.
Przykro mi, nie przejmuj się nimi.
- Ignoruj nas. - Błagam, ignoruj.
Wredna.
Tak jest!
I to ja rozumiem.
Nareszcie pojedziemy z przytupem.
Imprezowałam w takim z 3 Doors Down.
Było ekstra...
Co?
Jesteśmy coraz lepsi.
- Dobra. - Jasne.
Maska to dwunasta, tył - szósta.
Ostrzegasz.
Nie martwcie się.
Oni boją się nas bardziej, niż my ich.
No to już totalny nonsens.
Co mam robić?
Cheerleaderki budują taką piramidę.
Trzyma się na tych trzech na dole.
Wiem.
Rób se co chcesz, nie przeszkadzaj.
- Jasne. - Na ósmej.
Przód to dwunasta?
Cholera. Na drugiej.
Jedenasta!
7:30.
Szósta.
Załatwię szóstą.
Kurde, 1:15.
1:30, 1:20. Tam gdzieś leci.
Czemu krzyczycie cyferki?
- 12. - 6!
Na drugiej.
Ósma!
Szósta.
Cholera.
Pierwsza.
6:30.
10!
Ósma. Na ósmej!
W mordę.
Fujki.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Na pierwszej!
2:30! 3! 1!
Załatwię go.
Piękne wyczucie czasu.
Pierwsza! 10:30!
Jedenasta!
Dobra, luz, to Homer.
Olejcie 11. Nie marnować kul.
- Hawking! - Co?
Cholera.
- Chce mnie ugryźć. - Ninja!
Boże.
Uratowałeś mi życie.
Uspokój się.
Tal? Na pierwszej.
Wybacz, futrzaczku. Jeszcze nie skończyłem.
Co to jest?
ZASADA NR 2: KULKA W ŁEB
Chciał mnie capnąć, zasraniec.
To był nasz pierwszy T-800.
Terminator, co gryzie aż zdechnie.
Tal.
T-800 to była nowa mutacja.
Silniejsze, groźniejsze, bardziej żywotne.
Ale jeden i jeden to nadal dwa.
KULKA x4
KULKA x5 x6
KULKA x7 x8
KULKA x ILE WLEZIE
Drapieżnik pierwsza klasa.
Szczyt łańcucha.
Zdeterminowany i uparty.
Taki drapieżnik, kiedy upatrzy sobie ofiarę
zrobi wszystko, żeby ją rozszarpać.
Co to ma, kurwa, być?
Błe.
Ten T-800 mocno nas zmartwił,
zwłaszcza w kontekście Little Rock i hipisa z gitarką.
Ten numer jest ekstra.
Sam napisałeś?
Głupie pytanie, tak? Wybacz.
- Miałam 11 lat, kiedy ta epidemia... - Przestań.
Śmieję się, bo nie zagrałbym ci jakiegoś covera.
Sam napisałem.
I uważaj, ta to ci się dopiero spodoba.
Dopiero nad nią pracuję. Bądź delikatna.
JEZUS CIĘ OCALI
Poemat autorstwa Tallahassee'ego.
„Jak jechać do Graceland to z klasą i przytupem,
a taki Pontiac to mnie może pocałować w dupę”.
- Ekstra. - Jedziemy, mała!
Do samego króla.
I po Little Rock!
Wycieczka!
- Czy myśmy właśnie... - Kucnęli?
STOP! UWAGA, KOLCZATKA
Bierzemy wóz od klaunów.
Nie, nie.
Mowy nie ma! Żadnych pieprzonych klaunów!
W chwilach jak ta, czyli wstydu i hańby,
szanujący się samuraj zwykł popełniać seppuku,
czyli inaczej rytualne samowypatroszenie.
Mamcia miała takie autko.
- Moja też. - I moja.
Zasrany minivan.
Niech żyje wycieczka!
Chciałam otworzyć biznes.
Nieznajomi woziliby autami innych nieznajomych. Za kasę.
Upijasz się i musisz się dostać do domu.
Odpalasz necik i wsiadasz komuś do auta.
A ten cię wiezie, gdzie tylko chcesz.
- A potem zabija. - Sprytne.
Dawaliby gumy albo lizaki.
Tego mnie właśnie nauczyli rodzice.
Jak nieznajomy proponuje ci gumę albo lizaka, wsiadaj mu do samochodu.
Gdyby cię chciał zabić,
to nie dostanie gwiazdek.
Gość chce zabijać, dostaje zero gwiazdek.
Jak nie zabija, dajesz mu pięć gwiazdek.
Myślę, że to super pomysł.
Co mogłoby pójść nie tak?
Po prostu taksiarze to już przeżytek.
Wszystko gra?
Chyba mam gorączkę. Gorączkę mam.
Przyzwyczaiłam się do lodówki.
Rozbiorę się.
Tak, no jasne.
Chyba...
Mój ję...
Język...
- Cholera. - Szefie.
jest...
- Może się zatrzymaj. - Nie.
- Zatrzymaj się. - Kiedy robimy postępy.
- Stój. - No już.
Rzygula.
Może jakoś z tego wyjdzie.
To ty ciągle powtarzasz, żeby nie ryzykować.
Kto czyni honory?
Nie miałbym nic przeciwko, ale nie chciałbym wyjść na egoistę.
To żywa, myśląca istota. Jasne?
Żywa istota.
Wiem, że jesteście zakochani czy coś tam.
Ale za dwie minuty zrobi się z niej...
Zombie. Nie welociraptor.
Nie mamy wyboru.
Jak kogoś kochasz,
strzelasz mu w twarz, żeby nie zamienił się w krwiożerczego potwora.
- Wiem. - Zgadzam się.
Pora zamienić się w Dzielny Mały Toster.
Kiedy dzieje się coś niefajnego, możliwości są trzy:
Albo cię to naznaczy, albo zniszczy, albo wzmocni.
Opowiemy Lenniemu o króliczkach.
- Nie zbliżaj się. - Słuchaj, Madison.
- Madison. Proszę. - Nie rób mi krzywdy.
- Posłuchaj mnie. - Nie.
Madison, zaczekaj, stój.
Jestem potworem, rozumiesz?
Dotarło do mnie, że nie znamy się za dobrze.
Penetracja była, zgoda,
i jesteś naprawdę super dziewczyną...
Jeszcze nie.
Wybacz mi.
Dzięki.
Możemy już...
Przykro mi.
Dobra, po prostu jedźmy.
ZASADA NR 7: JEDZIESZ NA LEKKO
Nie będę udawał, że mną to wstrząsnęło,
ale przykro mi.
- Nie zasłużyła. - Dziękuję.
To prawda.
Fatalny koniec, nawet dla...
Madison miała na imię.
Nie udawaj. Madison ma na imię.
Miała na imię.
Była prawdziwym człowiekiem.
Miała uczucia, emocje, zainteresowania.
Lubiła delfiny i tęcze, wiecie?
I podwójne tęcze.
To naprawdę smutne.
Nie chciałam czegoś takiego.
To czego ty chcesz?
Znaleźć siostrę.
Ja też.
- Świetnie. - Świetnie.
- Wręcz wspaniale. - Bosko.
Czeka nas długa droga.
To tutaj.
Hej, przyjacielu.
Nie wkurzaj się, że cię budzę, ale dojechaliśmy.
Boże mój.
Wszystkie decyzje, które podjąłem w życiu
prowadziły mnie tutaj. Tu i teraz.
3764 Elvis Presley Boulevard.
Czuję się jak gówniarz z 1954-ego, w końcu...
Nie.
Nie, nie, nie.
Jeśli potrzebujesz chwili...
Nie ma Graceland. Nie ma Bestii.
- Nie ma Little Rock. - Nie ma Little Rock.
Nie zasługuję
na jedną pierdykrótką, kurwamaćną chwilę szczęścia?
Nie tylko tobie jest przykro.
Jedź proszę.
Ruszaj, zabierz mnie stąd.
Z Graceland została kupa gruzu,
Little Rock przepadła, a my nie wiedzieliśmy, co robić.
Czasem wystarczy umieć czytać znaki.
Kiedy Z-land daje ci cytryny.
Hej, Floryda, na jedenastej.
Co?
Hotel Hound Dog i...
Jakaś bzdura.
Hej! Bestia!
Little Rock!
Nieźle.
Jak na to, że to nie Graceland, wygląda zupełnie jak Graceland.
Robimy tak: rozdzielamy się, ja tędy...
Ja z nią pogadam. To moja siostra.
Zaczekajcie.
Zgoda.
Szacunek.
Kiedy nie żyje. Podobno.
Bo ty chcesz?
- Poniżające. - Nie dla mnie.
Podejrzewam.
Wali mokrym psem.
- Ciasno. - Wciskaj.
- Na chama nie ma co, odpuść. - Jasne.
Jak ulał.
Po prostu ekstra.
Pasują idealnie. Czuję się jak Kopciuszek na balu.
Zazdrosny, że mam ten sam rozmiar, co Elvis Presley?
Nie.
Przecież nie są oryginalne, nie?
SĄ ORYGINALNE
Przykro mi.
Little Rock?
- Lepiej gadaj. - Ty pierwsza.
Jestem Tallahassee.
- Nevada. - Która część?
Więcej się nie dowiesz.
Czego szukasz w Hound Dog?
Mam małą słabość do Króla.
Nie! To moi kumple!
Jest ktoś jeszcze?
Nie, tylko my, pełna kultura,
może opuścimy broń.
Czemu włożyłeś oryginalne buty Elvisa?
Bo wygodne.
Mieszkasz tu?
Tak.
A ten wóz przed domem? I ta dziewczyna...
Odjechali.
- Ona i ten hipis pozer. - Berkeley.
Berkeley.
Parę dni temu.
Bardzo głupi pomysł.
Tam jest źle.
Cholera.
- Czemu nie wzięli Bestii? - Zbyt „establiszmentowa”.
Własnymi rękami włosy mu z dupy powyrywam.
Lepiej się ciesz, że żyjesz.
Nie żartuję.
Mogłam cię „zmurrayować”.
Co mu zrobić?
Zmurrayować.
Kiedy zabijasz kogoś, bo myślisz, że to zombie.
Podobno tak zginął Bill Murray.
A kto to Bill Murray?
Nie wiem, o kim mówimy.
A... ten aktor?
A to straszne. Ale nie czytuję Variety.
Znałaś go? Przykro mi,
a jak nie, śmierć to przykra rzecz.
- Brzmi jak niezła plota. - Tak było.
Jakoś wątpię. Co?
Wiesz, co ci powiem?
Jak się dowiem, kto go sprzątnął...
to go załatwię.
Ja też. Ty pierwsza, ja drugi.
Nie słuchaj go. Zabił więcej gwiazd niż koka.
A ta dziewczyna nie mówiła, gdzie jedzie?
Nie.
Ale ten debil, Berkeley, gadał jak najęty.
Babilon to komuna.
Chroniona ze wszystkich stron.
Sami pacyfiści. Zero broni czy przemocy.
Fura młodych ludzi. Pokolenie Z szczęśliwie tam sobie żyje.
Brzmi fajnie.
Wiem, że miałaś ochotę na to Graceland.
Zobaczysz. To będzie mucho mucho lepsze.
Doskonała kopia Pokoju z Dżunglą,
w którym nagrał dwa ostatnie albumy.
From Elvis Presley Boulevard Memphis, Tennessee
i Moody Blue.
Ktoś tu zna Elvisa.
Każdy, kto kocha Elvisa, ma swoją historię.
Opowiadaj.
Mama zabrała mnie na Elvisa, jak byłem mały.
Coś mnie zakręciło. Ten luz. Muzyka.
Biodra. Tyłek.
Miałem 10 lat. Ale w Elvisie każdy znajdzie coś dla siebie.
I co, jestem w liceum
i mój kumpel, Frankie Hammond mówi: zrób Elvisa.
A ja: „To biblioteka, tu nie można tak głośno”.
Napuścił mnie.
Wybija ołówkiem rytm, a ja wstaję.
Wokół nas tłum, dzieciaki klaszczą.
Wskakuję na stół i lecę na całego.
Dostałem naprawdę wielkie brawa.
Podchodzi do mnie najfajniejsze dziewczę w szkole, Robin Rogers,
która wcześniej nawet na mnie nie spojrzała
i całuje mnie w policzek.
Wtedy, przez tę jedną chwilę, czułem się jak król.
Zrobiłam się zazdrosna o Robin Rogers.
Co ty nie powiesz?
Nie wiem jak ty, ale...
Gorąco mi się zrobiło.
To jest Babilon.
Jak te starożytne wiszące ogrody.
Babilonu.
Nie, to od tej fajnej piosenki Davida Graya.
Szkoda, że ja tego nie napisałem.
Żadnej broni.
Nasza jedyna zasada.
I grupowego seksu.
Oddaj broń.
Proszę.
Ja nie strzelam. Ja się tulę.
No to zapraszamy.
Chodź, señorita. Spodoba ci się.
Super bezpiecznie i organicznie.
Ale tu fajnie.
Broń przetopimy. Zrobimy ci z niej wisiorek.
- Przetopią? - Tak.
Symboliczna sprawa.
Żegnaj przemocy, witaj pokoju.
Potem zabiorą nas na dach.
Lubisz schody, nie?
- Dzięki. - Witamy w Babilonie.
Zaprowadzę was.
Chodźcie.
Witaj, bracie.
Wstawaj, zamszaczko moja błękitna.
Teraz albo nigdy.
Kumple mówią, że śpisz jak padnięte szczenię.
Co, kurwa?
Nie, nie, nie!
To się nie dzieje!
To się, kurwa, nie dzieje!
To moja bryka, skurwielu!
TŁUSTY ZGON
Wybacz, mini Elvis.
Było mi nie parkować na podjeździe.
Tobie?
Właśnie. Mnie.
Śmieszne. Bo jak parkowałem, nikt mi nie kazał spadać.
Tak naprawdę to mój podjazd.
Cześć, Nevada.
Ale jak jestem w mieście, to ja tu parkuję.
A teraz ja jestem. I ja parkuję.
Jeszcze trochę,
a żaden z was z tego „podjazdu” więcej nie skorzysta.
Chyba nie mówią o podjeździe.
Nie, chyba nie.
- Zadowolony? - I co?
- Brawo. - Ekstra.
- On ci nie przypomina... - Dziwne, nie?
Nie podobasz mi się.
- Nie dziwne, groza. - Prawie jak w lustrze.
Chyba zaparkowaliśmy na cudzym. W sensie na kimś.
Jeszcze nam mandat wlepią.
Zgrywam się. Żarty takie.
- Co jest grane? - A co?
- Jak to co? - Co?
On ci nie wygląda jak...
Cześć pracy.
- Przecież... - Ale kto?
To Albuquerque, ja jestem Flagstaff.
- Columbus. - Ekstra.
To Tallahassee i Wichita. Nevadę znacie, tak?
- Ja znam. - Luzuj, kowboju.
Sorry za byłą furę.
Ale, jak to mówię: „Spodziewaj się niespodziewanego”.
To jedno z moich przykazań.
PRZYKAZANIE 6.
Przykazań?
Takie jakby zasady, żeby przeżyć.
- Masę ich mam. - Ciekawe.
Nr 1 - praca zespołowa.
Praca zespołowa? To... rewelacja.
Dzięki. Sporo nad tym myślałem.
Ja mam „zasady”. Brzmi mniej jak z Biblii.
Bez nich jest tylko chaos.
Dzięki.
Columbus ma sporo tych zasad.
- Fakt. - Super.
Typu?
- Co będę sobie podbijał bębenek. - Podbijaj.
- Ja ci podbiję. - Dzięki.
Nr 1. Najważniejsza. „Cardio”.
- Prawda. - OK.
Co?
Nie chcę się śmiać, ale ćwiczenia wydolnościowe są u niego na 29.
Znaczy ma 28 ważniejszych przykazań.
- Daj jedno z tych świetnych. - Zawstydzasz mnie.
Nr 12. Świat to twój kibel.
W sensie możesz cisnąć, gdzie życzysz.
Cisnąć gdzie życzysz?
Trochę to prostackie.
To było dla chłopaków.
Kobieta raczej sobie „ulży”.
- Wiadomo. - Ja mam „Strzeż się wucetów”.
Bardzo przy nich uważam.
Nie musimy się porównywać.
Jasne, że nie.
Ale mój nr 18. to „rozciągaj się”.
Ja mam „rozgrzewka”.
- To nie zawody. - Nie.
I przykazanie 45. „Pilnuj manier”.
Apokalipsa nie usprawiedliwia chamstwa.
Nr 42. „Łapy przy sobie”.
- Masz o kremie na słońce? - O cieniu.
Cień. Jasne. Jest za darmo i wszędzie.
Nr 22. Kulka w łeb.
Ja mam: „Piąte - Zawsze się upewnij”.
Jasne.
„Długie terminy ważności” masz?
Mam woreczki Ziploc. Na jedno wychodzi.
Fakt. Choć dałbym po prostu "próżniowe",
staram się unikać marek.
Co tak szybko wróciliście?
Jechaliśmy w Góry Skaliste, ale cholerne Bolty...
Bolty?
Zombole z równin.
Są twardsze niż sądziliśmy.
Cały czas biegają za ofiarą.
Nazywamy je Bolty. Jak Usain. Pamiętacie go?
W zajebistej są formie.
My na nie mówimy T-800.
Terminator? Uwielbiam.
- Serio? - Mój ulubiony film.
- Dwójka. - Dwójka u mnie na drugim.
A na pierwszym?
Fantazja.
Boltom kończy się żarcie,
więc prą na wschód. Co nie jest bueno.
Wiesz, co jeszcze nie jest bueno?
Zamordowałeś Bestię.
Dzwoń na assistance. Zaraz cię zholują.
Karty trzymaj przy sobie.
Tyle miałem w pęcherzu, że mi krew przestała dopływać.
Do pipy?
Chyba twojej.
Co pijesz, Floryda?
Pewnie coś „z kapką soczku z cytrynki”.
I może jeszcze z parasolką.
Z parasolką? To dla mnie też.
I dla mnie.
To twój pomagier?
Mój wspólnik.
Patrzysz na niego i myślisz,
chudziak taki, wątły, mało męski nawet.
Ale w boju to zwierzę.
Przestań mi słodzić. Za miły jesteś. Dzięki.
- Kocham cię. - Ja ciebie.
Trochę jak mój tu partner.
Inteligencik niby, ale też zwierzak.
Żre zombiaki na śniadanie, a wysrywa przed brunchem.
Wszystko wysrywa.
Co to było?
Musieli za wami przyleźć.
Boże. T-800-ki.
Albo T-700 minimum.
- Nie było T-700. - T-800 to był pierwszy model.
Fajnie, że mamy was dwóch.
Pora spiąć jajca na twardo.
Tekst normalnie jak z 2009 r.
OK. Załatwimy sprawę.
Nie będzie chłopiec odwalał męskiej roboty.
Za nami przylazły. My je załatwimy.
Wiesz co? Jak sobie chcesz.
Jakieś hasło, jakby się porobiło?
Zabawne. Chodź, Flag. Pokażmy im, co i jak.
Jasne, szefie.
„Hasta la vista, baby.”
Terminator 2, pamiętasz?
Gotów, stary?
Ale jest ekstra.
Udław się! Też chcesz, to dawaj!
Kogoś jeszcze ci dwaj nadzwyczajnie wkurzają?
Nadzwyczajnie? Nie.
Marne mają szanse.
I olali zasadę 52: Nie wstydź się prosić o pomoc.
Wal się na ryj, suko!
- Flagstaff... - Szefie?
Byłeś dzisiaj mistrzem.
Powaga. Genialna robota.
A te Bolty, to się chyba robią coraz zawziętsze.
Skurwiele pełną gębą.
Cyknąłem ci fotę. Idzie do kroniki.
Klasa. Coraz wyżej podnosisz poprzeczkę.
I dlatego jesteśmy ekipą.
Pękam z dumy, chłopaku.
Uczę się od mistrza.
- Oj weź. - Dobra robota, Querque.
Dzięki.
To będzie ekstra fota.
Fajnie, że ci dał ponosić.
- Querque. - Co?
Chyba coś tu masz.
Co? To?
To tylko taki...
taki tatuaż.
Masz wytatuowane zęby zombiaka?
Nie. Zrobiłem go sobie raz w Bernalillo.
No dobra. Tylko spokojnie.
Wszystko gra.
Neva, zrób nam te swoje...
Dobra. To było trochę dziwne.
- No. - Ale bez nerwów.
Na razie się napijmy, co?
Trzeba to ucz...
ucz...
Przepraszam.
Nerwy. Odreagowuję walkę.
Myślę, że Albuquerque może być zarażony.
Ja? Zarażony?
Ciebie dwa dorwały.
Flagstaff.
Nie. Ściemnia.
Serio. Uwierz mi.
Mnie nie gryzą. Nigdy.
Mnie też nie. Za śliski jestem.
- Ja też. - Jest OK?
Jasne. Idealnie.
- Na bank? - Tak.
Dobra. Nic mu nie jest.
A właśnie, że jest.
Zaczynasz wyglądać jak T-800. Terminator 2, tak?
Nie! Nie!
Już, z drogi!
Dawaj!
Stary, łamiesz właśnie z 10 przykazań!
To za to, co zrobiłeś Bestii!
Sorry!
- Jak idzie? - Źle. A tobie?
Źle!
Sorry, laczki. Sorry, Elvis.
A teraz jak?
Ciągle źle. Zamiana?
I co mi to niby da?
Pomocy!
Zastrzel go!
Nie chcę cię trafić.
Spluwa!
- Przestań już, daję radę. - Ekstra, bo muszę przeładować.
Giń!
Nie machaj, nie machaj!
Machaj!
Nie, nie mnie.
„Hasta la vista, baby.”
Dziękuję. Pięknie dziękuję.
Co za fiuty jedne.
Świetna robota.
Dzięki.
Dasz ponosić?
- Nie ma mowy. - Super.
Zombie roku?
ZOMBIE ROKU
Sorry. Ale przyszedł materiał
od Matteo Bianchiego z Pizy.
Pomocy! Jestem turystą z dwójką niewinnych dzieci.
Pomocy!
Pieprzone sukinsyny.
Tak tak, tej Pizy.
Nie zeżrecie mnie.
Nie dzisiaj!
Pierdolcie się!
Bravissimo, Matteo!
ZOMBIE ROKU
Niedziela, niedziela, niedziela.
Chryste. Faktycznie Tłusty Zgon. Nie wywali się na zakręcie?
Wiesz, może spytaj ją, czy z nami nie pojedzie.
- Nie. - No co?
Pasują do siebie.
Co ja wam mówię?
Próbuję ograniczyć bagaż, tak?
I tak by się nie zgodziła.
Ten typ tak ma.
Dbaj o siebie, słońce.
Przepraszam.
A ty dalej bądź paskudą.
Nie chcę przerywać, ale trzeba ratować moją siostrę.
Może by tak ruszyć?
Jeśli jakimś cudem nie zginiesz,
mój podjazd czeka.
To chyba przeżyję.
Wróciłeś. Super.
Umiesz czymś takim powozić?
Dobra. Zjadę na płaskie,
a potem sobie wskoczycie.
Ekstra.
Kawał ogiera, ale go okiełznam.
Chyba to rozgryzł.
Nie, jednak nie.
Skurwiel obesrany.
Już mam.
Może zostaw kartkę.
To twoja działka.
Nie, no nie mogę.
Poprowadzę.
Co to było?
Radocha.
Praca zespołowa. Jak mogłem na to nie wpaść?
Debil.
Jeśli ten Flagstaff był taki super,
to gdzie się podziała
jego zachwycająca, ale niedostępna Kansas City?
Może zwiała,
bo uznała, że ich związek nie ma sensu?
Albo właśnie miała wrócić
pod lichym pretekstem, że potrzebuje amunicji.
Czekaj. Co ty sugerujesz?
Jesteś na tyle bystry, żeby się domyślić.
Boże. Nie, no jakieś jaja.
Nie, no jakieś jaja.
Nie, no jakieś jaja!
Nie, no jakieś jaja. Jak to możliwe, że ona żyje?
Rany, ale za wami tęskniłam!
O Boże.
Patrz przed siebie, co?
Cześć, dziadzia. Porobimy coś razem?
Dziwnie cię widzieć.
Ostatnim razem byłaś zombiakiem.
Żeby. Głupia alergia na orzechy.
- Na orzechy? - No.
To chyba od tej mieszanki studenckiej.
Orzechy w studenckiej? Szok.
Heloł. Myślałam, że jest wege.
Mówiłam ci przecież, że to alergia.
- Myślałeś, że chcę cię ugryźć? - Tak, no...
Poprzednio ci nie przeszkadzało.
Dzięki, że spudłowałeś.
Chciałem cię tylko przegonić.
Nie ma tak łatwo.
O nie.
Siedzę w tym lesie i siedzę,
aż tu myślę sobie,
że mieszkałam już w chłodni, to może być i chłodnia na kółkach.
Mordercza logika.
Tego mi też brakowało.
Czy to był sarkazm?
Był?
A gdyby tak zwiać na jakąś wyspę?
W sumie dobry pomysł.
- Tam by nie było zombiaków. - Racja.
Jasne.
Najlepiej na Temptation Island.
- Hej, hej, hej. - Co?
Patrz na drogę.
Zmienić płytę albo coś?
A to leci z płyty?
- Tak, to... - Co to?
Portishead.
To jest Portishead?
No. Myślałem, że się czyta „portiszed”.
Ale potem na koncercie Beth wyjaśniła.
Ja myślałam, że „portisziid”.
Zabawne.
Było jasne, że Wichita i ja powinniśmy być razem.
Madison pojawiła się kompletnie nie w porę.
Niby dobrze, że nie została zombiakiem,
ale mogła wrócić do tej swojej lodówy.
Zobacz.
- Co jest? - Patrz.
Jesteśmy w Bejbilonie.
Jeśli mi głos drży z ekscytacji, to dzieje się tak z dwóch powodów.
Raz: Chyba wreszcie znaleźliśmy Little Rock.
I dwa: Może tu będzie nasz dom. Na dobre.
A tego właśnie szukam.
- Babilon. - Świetny kawałek.
Słodziancka miejscula.
Co, kurwa?
Cieszmy się z drobiazgów.
- Tam były moje rzeczy. - Nie było.
Z bronią nie wpuszczamy.
Już mi się tu podoba. Zabawna jesteś.
Żadnej broni.
Nie oddam broni. W życiu. Kropka.
To w życiu nie wejdziesz do Babilonu.
Możesz zaczekać w samochodzie.
Chcesz zobaczyć Little Rock czy nie?
- Jest. - Biegunki przy głodówce to normalka.
Little Rock.
Cześć. Co wy tu robicie?
Nic ci nie jest.
- Dobra, jasne. - Boże.
Chodź no tu.
Nie, poważnie, co tu robicie?
Nie zostawiamy swoich.
Wiem. Przepraszam.
- Żadnych więcej liścików? - Żadnych.
- Nigdy? - Zgoda.
Ekstra.
Żeby nie było, seks grupowy wzbroniony.
- Dobra, jak chcecie. - OK.
Cześć, Wichita.
Ty jesteś Columbus,
a ty Tallahassee.
- Berkeley? - Jesteś z Berkeley?
- Jesteś Berkeley? - Wyluzuj.
- Jak ja cię... - Obaj z Berkeley? Czad.
Uspokój się, dobra?
Dzięki, że wpadliście mnie odwiedzić.
Ale zrozumcie,
ci ludzie są mili i pokojowo nastawieni.
I chyba tu nie pasujecie.
- Przetopili nasze pieprzone giwery! - O tym właśnie mówię.
Myślę, że powinniśmy zostać.
- Nie masz prawa głosu. - Właśnie, że mam.
Nie słyszałeś o surogatkach?
Sufrażystkach?
- Nie, dzięki. - O mamo.
- Co to za jedna? - Madison.
- Nie mów tego. - Padniesz.
Dziewczyna młodego.
- Oficjalnie? - Łał.
Nie marnowałeś czasu, co?
- Dzięki za głos. - Proszę cię ślicznie.
Jestem spóźniona na bębny i...
Little Rock!
Muszę lecieć.
Przepraszam. Ale widzicie...
Little Rock była bezpieczna i w gronie rówieśników.
Tallahassee zrozumiał, że gniazdo już puste
I znów usłyszał zew bizonów.
Coś ty taka ponura?
Przecież mówiłem, że jadę.
I co, tak po prostu się zwiniesz?
Już czas. Przygoda czeka.
Little Rock jest bezpieczna.
Samotny wilk rusza na łowy.
Dokąd pojedziesz?
Celem niech będzie kierunek. Zachodni.
Zachód jest tam.
Właśnie.
Jak śpiewał wielki Phil Collins,
„Jeśli kogoś kochasz, zwróć mu wolność”.
- To chyba nie był Phil. - Chyba był.
- Nie, kto inny. - Raczej on.
No. Pokój.
Nie jestem mistrzem pożegnań.
Tylko nie ze świnką.
Nie mocz cyców.
- Jasne. - Zaskoczyłem cię?
Wolałem świnkę. Chyba.
Nie rób nic, czego ja bym nie zrobił.
Załapałaś, tak?
Nie bardzo.
- Nie? - Nie.
No dobra.
Będę tęsknił.
Nigdy cię nie zapomnę, jak ci tam...?
Tallahassee. Mówiłem ci.
Sally Tally!
Chciałbym mieć dom
Gdzie bizon wędruje, A jeleń swawoli i bryka
Tam gdzie nieba lśni lazur, Z ust złe słowo nie pada...
W dupę!
T-800-tki.
I wszystko wiadomo.
I razem!
Gotowi? Zaczynamy.
Dobra, idę.
Przepraszam.
Mam.
- Masz ją kopnąć. - Serio?
- Nie grałeś nigdy w zośkę? - Myślałem, że to klasy.
- Salty Taffy wrócił. - Ja pieprzę!
T-800-tki. Wali tu całe stado.
Te pieprzone fajerwerki są dla nich jak zaproszenie do stołu.
Przestańcie strzelać, przestańcie rzępolić i zamknijcie się na chwilę!
Zamknąć się!
Pytanie: Przetopiliście całą broń?
No. To z niej są te czadowe pacyfy.
- Jezu. - Moje gnaty!
Bo ja na przykład chyba mam plan.
Jaki?
Gdzie. Ja tylko piszę piosenki.
Nie. Śpiewasz cudze.
Słuchaj no, Berkeley.
Nic z tego nie będzie.
Nawet dwunastolatki znają Dylana, pajacu pieprzony.
Boże. Szczerze? Bardzo to było przyjemne.
Ale idą tu zombiaki.
Te, lud na barykady, umiesz walczyć?
Jasne.
Nędza, seksizm, niesprawiedliwość społeczna.
Można by też zwiać.
Mam dość uciekania.
Na co komu dom, który musisz porzucić?
- Columbus? - Tak, Thorze?
Zaraz się rozbeczę.
- Nie, proszę. - Boże.
No dobra, przeszło.
Moim zdaniem zostało nam tylko jedno.
Grupenseks?
Tak?
Nie.
No to walczymy.
Zginiesz pierwszy,
ale entuzjazm klasa.
Możesz zginąć.
Dzięki za poświęcenie.
Dobra, słuchajcie.
Ich jest sto razy więcej, ale nie mają tego, co my.
Broni?
- My nie mamy broni. - Co?
Ale mamy zapał,
mózgi i biodiesel.
Będą się jarać jak w czwartego lipca.
A potem dobijemy niedobitki.
Zrobimy ścieżkę zdrowia.
1-2-3!
I wyciskamy.
Jazda.
- I to się uda? - Musi.
Turlamy.
Dokręcaj.
Jeszcze.
SIEMA!
Już nie ma odwrotu.
- I proszę. - Klasa.
Czy ja wiem.
Dobra. Będzie działać.
Ale ładne.
Znaczy, że zombiaki idą!
Właśnie. Zombiaki idą!
Czas spiąć jaja na twardo.
Wymyśl coś nowego.
Skopmy im siury na wióry.
To, że się rymuje, nie znaczy, że jest dobre.
- A z nią co? - Nie wiem. Lubię, jak się rymuje.
To jedziemy.
Już tu są!
- O rany. - Uwaga! Idą!
Idą!
Na stanowiska!
Odpalamy!
Ruchy, szybko!
Wszyscy na górę!
Jedziemy!
Dobra. Wybuch!
No już!
To byłby najwłaściwszy moment.
- Nie działa. - Cholera.
Ja pieprzę. Udało się.
- Boże. - Zadziałało.
Dobra, dobijamy niedobitki.
To są niedobitki?
O rany. Idą.
Szykować się.
Zabijcie skurwieli!
Słuchajcie.
Przykro mi to mówić,
ale to może być koniec trasy.
- Chodźcie tu. - Kocham was.
- Ja was bardziej. - Było ekstra.
Boże, oni zginą.
Niedziela, niedziela, niedziela.
Dzięki ci Boże za buraków!
- Podwieźć was? - O tak.
Szybko.
Pasy zapięte?
Jasne. Zapinam. Zasada nr 4. Już.
- Ty też. - Nie jestem pipą jak Columbus.
Bez urazy.
A może niegłupie te całe pasy.
Trochę mnie mdli.
- Otworzysz okno? - Nic z tego.
Little Rock. Okno. Proszę.
Jak wyrzygasz, wszyscy wyrzygamy.
Dobra. Pięknie. Boże.
Zatrzymaj się. Dam się zjeść.
Będzie przyjemniej.
- Uważaj! - Dajesz!
Boże, ale ty jesteś gorąca.
Możesz zmienić temat? Niedobrze mi.
Wszyscy cali?
Dziękujemy za wspólny lot.
- Spadamy. - Wszystko gra?
- Mówiłem że się wywali. - Spadamy.
Ruchy!
Pośpieszcie się!
One tu idą.
Już są. Szybciej!
Ruchy!
Dzięki!
52: NIE WSTYDŹ SIĘ PROSIĆ O POMOC
Idą!
Jezu!
- Szybko! - Do środka!
ZASADA NR 1: CARDIO
Biegiem!
Nie mam kul!
Jazda. Zaraz was dogonię.
Na pozycje. Zrobić ścieżkę. Ja ich zatrzymam.
Donkey Kong, skurwiele!
Nie może być historii Zombielandu
bez historii tego wielkiego dnia,
kiedy jeden człowiek dokonał ostatecznej ofiary,
składając hołd indiańskim przodkom, których miał albo i nie.
Dnia, kiedy poprowadził pierwszy, ostatni, jedyny wielki skok zombich.
Zombie Roku?
Stulecia.
Był tylko jeden problem.
No, może dwa.
- Tallahassee. - Idziemy!
Trzymaj się!
Pomocy! Spadam!
Ludzie, pomóżcie!
- Co mamy robić? - Rzućcie w nich czymś!
Dobra. Cholera. Sorry.
Walnąłeś mnie zośką w wora!
Przepraszam.
Nie utrzymam.
Spadnę.
Pomocy!
O nie!
Niech żyje Król.
Halo. Ja tu wciąż wiszę.
Daj mi rękę.
Dobra. Dawaj nogę.
Jasne cholera, Columbus.
To idiotyczny pomysł!
Dawaj. Mam.
Ciągnąć!
Mam cię.
Dzięki, stary.
- Jesteś cały? - Tak.
To był odlot.
Dzięki.
Skitrałaś spluwę?
Miałam oddać najlepszy prezent ever?
Czemu go wcześniej nie użyłaś?
Bo o nim zapomniałam.
Byłam ciągle ujarana i...
Niedaleko pada jabłko.
Tak.
Tak?
„Tak” tak?
Tak tak.
- Tak tak tak tak? - Tak.
Serio?
Czemu zmieniłaś zdanie?
Bo jesteśmy dla siebie stworzeni.
Co chyba znaczy,
że to jest dla niej.
Ekstra.
Dzięki.
To co, gotowa?
- Tak. - To jedziemy.
Na jedno kolano.
Którą ręką?
- Tą. - Dobra.
To już.
Chodź no.
Dobra robota.
Poprowadzę śmierdziela do ołtarza.
Więc dobrze, że nie zginąłeś.
Hrabstwo Washoe.
Co?
Hrabstwo Washoe, Nevada.
Reno.
Największa mieścinka świata.
- No już. - Dzięki.
- Słiit. - Boże.
Homer.
- Zadanie wykonane. - Długo leciał.
Imprezka!
Jazda!
Fleetwood Elvisa, Series 60, 1955 rok.
Każdy włosek na moim ciele stoi jak mały fiutek.
Groza.
Dokąd teraz?
Może do domu?
Dom? Tak.
Dobry pomysł.
Czyli gdzie?
Chyba właśnie tutaj.
Bo jeśli się czegoś nauczyliśmy, to o domu właśnie.
Wichita nie musiała się go już bać.
Ja mogłem przestać go szukać.
Bo dom to nie miejsce, ale ludzie, z którymi jesteś.
Właśnie, twoi domownicy.
A moi są naprawdę obłędni.
Do następnego. Columbus Ohio
w imieniu Wichity, Little Rock, Reno i Tallahassee'ego mówi wam:
Hasta la vista, baby.
To dla ciebie, Flagstaff.
ZOMBIELAND KULKI W ŁEB
A, jeszcze jedno. Trochę mam wyrzuty przez to, co mówiła Nevada.
Z tym całym murrayowaniem.
Moja wina. Rozwaliłem najlepszego komika naszych czasów.
I chcę wam to jakoś wynagrodzić.
Musimy się cofnąć do 2009 roku.
DZIEŃ ZERO
GARFIELD 3 TŁUSTY TRÓJPAK
Witamy w programie poświęconym nowemu Garfieldowi.
Każdy ma pięć minut.
Proszę o konkretne pytania i trzymanie się tematu.
Jako artysta uważam pomysł na trylogię
za nawiązanie do klasyki.
Ojca Chrzestego,
Zabójczej broni...
Ale pytanie, czemu w ogóle Garfield 3?
- Między nami? - Tak.
Prochy kosztują.
Ile z dziewięciu aktorskich żyć jeszcze panu zostało?
Trzy zużyłem na Garfieldy.
Czyli sześć.
Kwintesencją Garfielda...
jest kulka kłaków.
Wiedziałem, że to się tak skończy.
Zrobisz dla mnie kulkę?
Tak na szybko. Miejmy to z głowy.
Nie.
Co pan powie na małą kuleczkę?
Litości.
Proszę.
A może razem?
- No właśnie. - Prawie.
I selfika.
Super.
Wszystko dobrze?
Ma ktoś chusteczki?
Zabierzcie go już, co?
Jestem pana fanem.
Dobra, Tim. Spadamy.
Sprowadźcie mój samochód.
- Nigdy się tak nie zachowywał. - Dziwne, co?
Normalnie wszyscy na jednego.
- Boże. - Poważnie.
O rany.
Przepraszam.
Ładnie.
Panie Murray, świetny film. Pomocy!
Ja tam się duchów nie boję.
Buenas tardes, señorita.
Nie znoszę poniedziałków.
Perdón. En español to będzie...
Przepraszam za kiepski akcent.
Tłumaczenie napisów: BARBARA EYMAN-STRANC